Dag 7: Raststatte Keulen - Praag
Praag, 17 juli 2007
Ay caramba! Je moet alles meegemaakt hebben, maar om drie uur 's nachts wakker gemaakt worden door een Duitse trucker, terwijl je net in je nest ligt, ging zelfs mij bijna te ver! Met moeite sleurde ik mezelf de tent uit, en propte alles zo goed en zo kwaad als het kon in m'n backpack. Ralf zag gelukkig ook dat ik er nog niet helemaal klaar voor was en bood me, tof als hij is, aan om nog even in zijn bed uit te garen. Ik voelde me bijna bezwaard, maar hij stond erop dus nam ik het aanbod gretig aan natuurlijk. Na drie uur rijden was het zijn beurt weer voor een tukkie, dus ging ik lekker een stukje wandelen, wat drinken op een terrasje en mijn schrijfsels bij te werken.
Nadat Ralfs uiltje geknapt was, toverde Ralf kaiserbrotchen en beleg tevoorschijn, heel relaxed ontbeten met pittige worst uit de Duitse Alpen en zalm.. Zo luxe als het kan worden in een truck! Hierna begonnen we aan het laatste stuk naar Chemnitz, of Karl Marx Stadt, volgens mijn ietsiepietsie gedateerde kaart. Het landschap varieerde erg, van bebost heuvellandschap tot uitgestrekte akkers met af en toe een klein dorpje. We passeerden ook een aantal Oost-Duitse steden, waar duidelijk te zien is dat de regering moeite doet om de sporen van het communisme uit te wissen. Zo zijn de eerst zo monsterlijke betonnen flatblokken omgetoverd in wat modernere, gekleurde appartementen, 'ze breken gewoon de muren ertussen uit', informeerde Ralf me. Hij, als West-Duitser, vertelde me wat hij wist over het leven aan de andere kant van het ijzeren gordijn, dat volgens hem nog steeds onzichtbaar door het land snijdt. In die tijd moest je bijvoorbeeld veertien jaar wachten op je Trabantje, als je geluk had.. Tja, terug naar het nu, we waren er bijna.
We namen afscheid op een grote parkeerplaats vlakbij Chemnitz, met veel vrachtwagens. Ik vond het heel wat, telkens als ik dacht dat Ralf net iets te tof deed, bewees hij weer volkomen te vertrouwen te zijn. Wat een held! Ik bedankte hem uitvoerig en we wisselden adressen uit. Ik was al bijna op mijn lauweren gaan rusten, maar moest nu toch echt weer aan de bak om naar Praag te komen, waar Kasper en Shahien de dag ervoor al waren aangekomen. Gelukkig had ik binnen vijf minuten al een lift naar Dresden, en dat kwam mooi uit, want vanaf Dresden kan je in een rechte lijn door naar Praag. De chauffeur in kwestie was Jurgen, afkomstig uit Leipzig gewapend met een onmogelijk accent. Hij vertelde dat hij tijdens de DDR boer was, en sinds 1989 een LKW-fahrer. Na een kort ritje, werd ik in de zinderende hitte afgezet op een raststatte bij Dresden. Deze parkeerplaats bleek berekend op grote aantallen vrachtwagens, erg groot dus, en zonder schaduw.. Lekker met volle bepakking zes keer van het begin naar het einde lopen, ondertussen iedereen vragend of ze naar Praag onderweg waren. De meesten waren echter Poolse chauffeurs, die onderweg naar hun eigen land waren. Daarbij was het me sterk afgeraden door mijn bestuurders om met Polen mee te rijden omdat ze niet te vertrouwen zouden zijn. Dat er een paar mafkezen tussenzaten merkte ik op zich wel; Ik zat rustig tegen een boom in de schaduw te wachten op mijn gouden lift toen er vanuit het niets een Pool, slechts gekleed in grijze onderbroek, kurwa schreeuwend langs kwam rennen, en er vandoor reed.
Bekomen van deze schok besloot ik mijn kansen te wagen op een stel Tsjechische chauffeurs. Direct kreeg ik in half Duits te horen dat een collega van hun onderweg was naar Praag, dus kon ik een half uur later meerijden. Milan bleek niet al te spraakzaam, mede om de taalbarriere, maar ik vond het wel prima zo.. Lekker af en toe wegzakkend bij 30 kilometer per uur, maar ja, wat wil je met 26.000 kilo achterop! Probleemloos passeerden we de Tsjechisch/Duitse grens, de douanier moet zich wellicht afgevraagd hebben wat voor een vreemd gezelschap zojuist langskwam, mar we mochten zo doorrijden.. Het stuk tussen de grens en Praag was mooi, landelijk, welvarend en bergachtig. Vergeleken met Polen zag het er minder rommelig uit, nette huizen, auto's en bootjes op het water gaven een vriendelijke eerste indruk van het land. Na een par kleinere stadjes bereikten we dan na drie uur over kronkelige weggetjes, de buitenwijken van Praag, waar ik rond vijf uur in de middag werd afgezet bij een metrostation.
Succes! Ik pinde m'n eerste Tsjechische Kronen, die ik gebruikte voor een metroticket. Daar propte ik mezelf met m'n bagage in.. Iets minder ruim dan die vrachtwagencabine helaas, maar mijn zoektocht liep bijna ten einde, Shahien en Kasper zaten in de buurt van het centrum al van de zon te genieten. Met aanwijzingen van de jongens, die niet precies wisten waar ze waren, en de behulpzame voorbijgangers, is het na zo'n anderhalf uur heen en weer reizen, goed gekomen. Kasper verwelkomde me met bier en muziek en samen liepen we naar het heaven hostel, gelegen op de vijfde verdieping van een oud gebouw, maar van binnen zag het er top uit! Maar die vijf trappen.. Met volle bepakking, maar ja, wie zei dat in de hemel komen makkelijk is?
Nadat ik me opgefrist had, zijn we direct op het centrum af gegaan. De bus bleek gratis of zoiets, dus dat scheelde weer. Vanaf dat moment keken we onze ogen uit. Het was een prachtige, warme avond en we slenterden
maandag 19 januari 2009
zondag 18 januari 2009
Talencircus
Dag 6: Dour - Raststatte bij Keulen
Keulen, 17 juli 2007
Te relaxed! Wat kan je soms goddelijk slapen als je het echt nodig hebt! Zonde dat ik al die geweldige acts ervoor moest missen, maar ziek verder reizen leek me ook geen feest.
Ik geloof dat ik als eerst wakker was, rond 6.30. Tijd om op te breken en richting de volgende bestemming te gaan: Praag. We waren niet de eersten, dus het idee dat sommigen nooit geslapen hebben, bleef. Na anderhalve dag amper een hap door mijn keel te hebben gekregen, had ik wel behoefte aan wat brandstof. Die bestond vandag uit kleffe, zoete Lidl broodjes met tonijn en chocopasta, heel romantisch genuttigd op het grondzeil, naast een berg afval en verragde kleren, het enige overblijfsel van ons verder ingepakte kampement.
Toen was het toch echt tijd geworden om deze enorme modderpoel achter ons te laten, in de hoop oostwaarts wat beschaving te vinden. We hesen onze fijne lastpakken weer op de rug en keken niet meer om naar de onbeschrijfelijke puinhoop achter ons.
Zelfs op dit vroege tijdstip was het al warm, dus badend in het zweet kwamen we aan bij het eind van het door ons zo gehate pad. Daar stonden de pendelbussen al te wachten voor Kasper en Shahien, en hoewel we dezelfde bestemming hadden, zouden onze wegen scheiden.. Eigenwijs als ik was, moest en zou ik economisch in Praag komen dus schreef ik met een stift DEUTSCHLAND op een groot stuk karton. Na een snel afscheid begonnen de jongens aan hun busreis, ik liep richting de snelweg.
Ik wist dat ik de E-42 richting Luik moest hebben, en dat de oprit daarvan niet ver weg was. Ik hoopte op de goedheid van passerende festivalgangers, maar de meeste auto's zaten helaas bomvol.. Of dachten ze dat ik een Duitser was? Vast niet, want ze zwaaiden allemaal vrolijk, en dat gf de burger moed! Ik plantte mezelf uit eindelijk tactisch bij een rotonde omdat daar langzaam gereden wordt, en om 10.15 deden mijn eerste helden hun aantreden.
Chantal en Aurelie, moeder en dochter, kwamen ook net van het festival en wilden mij wel richting Luik brengen, of Liege, want het waren Walloniers. Dus na vijf zware dagen moest ik ook nog eens mijn beste Frans uit de goochelhoed toveren! Het lukte wonderbaarlijk goed, mijn Frans was een stuk beter dan hun Nederlands, terwijl zij het zes jaar op school hebben geleerd. Vreemd en typisch dat men elkaar in dit tweetalige land zo weinig duidelijk kan maken.. Het was een leuk ritje, vooral Chantal was erg geinteresseerd en had grote lol om onze fietsgewoonten.
Na een klein uur kwamen we tussen Namen en Luik bij hun dorpje: Huy ( Ik kon het niet laten met ze te delen dat Huy in het Pools staat voor het mannelijk geslachtdeel). Daar werd ik gedropt bij een rustplek naast de snelweg en toen begon het wachten.. Ik begon met langs alle vrachtwagens te gaan, netjes aankloppen, ideale schoonzoongezicht opzetten en vriendelijk vragen: 'Vous aller en Allemagne?, of 'Wohin fahren Sie?' Weinig geluk, ik ben toen maar met mijn Lonely Planet in de schaduw gaan zitten om me de geschiedenis van Tsjechie en Slowakije eigen te maken.
Drie uur later.. Ik besprong nog steeds elke langskomende trucker met al mijn charmes en eindelijk vond ik er een die ten minste naar Aken ging. Hij deed totaal niet vriendelijk, maar ik mocht wel met hem mee, maar dan nadat hij een uur gerust had. Prima natuurlijk! Ik weer die schaduw in.. Ik was enigszins euforisch door dit succes, hoewel de afstand nog tamelijk kansloos was. Maar toen kwam Ralf..
Als hij honderd meter verder was gaan staan, had ik de moeite denk ik niet genomen, maar hij stopte recht voor me. Natuurlijk mocht ik met hem meerijden! Helemaal naar Chemnitz in het oosten van Duitsland!!! Wat een schot in de roos en wat een mazzel! Eerst nog snel samen een Vlaams frietje gegeten, en toen op weg naar Keulen, want daar moesten we overnachten.
Het klikte meteen goed tussen ons, het was een vrolijke 57-jarige trucker met een korte grijze baard en energieke pretoogjes. Hij praatte direct veel, wat een talencircus die dag, eerst over vrachtauto's, omdat ik nog nooit in zo'n ding had gezeten.. Overal knopjes, tellers en andere technische vreemdheden. Ralf vertelde zijn verhaal. Geboren in Hannover, is hij het enige kinds van een juweliersechtpaar. En zoonlief zou de vier vestigingen wel even overnemen.. dachten pa en ma. Na een internaat en een gespecialiseerde school meldde de nog steeds vrije jongen dat hij andere plannen had, en opende een restaurant. Ergens in dat verhaal is hij ook zijn Oekraiense vrouw, die liever geld uitgaf dan het verdiende, tegen het lijf gelopen. Reden voor het tenonder gaan van zowel het huwelijk als het restaurant. Toen koos Ralf voor vrijheid, en werd chauffeur. Hij woont in een grote bus op het terrein van zijn werk. Met een tuin en alles erbij.. Nicht schlecht! Ondanks zijn leeftijd vertelde hij me vol vuur over een paar van zijn grote passies: waterskien, motorcrossen, djen en zwemmen in Duinrell.. HELD! Ondanks zijn baan, waar ik zeker niet jaloers op ben, vond ik zijn levenslust en optimisme inspirerend. Opgewekt, energiek en supervriendelijk (en dat voor een Duitser, naha). De raststatte waar overnacht moest worden was in de buurt van Keulen, en omdat de zon nog wat licht gaf, zette ik snel mijn tent op, naast de vrachtwagen in het gras. Hopend dat dar geen narigheid van zou komen..
Blijkbaar zijn er op elke Duitse raststatte douches, sehr sauber, dus dat heb ik eens even gedaan! Wat een hemel, na vijf dagen modder, zweet en andere vunzigheid was het zo fijn om dat alles van me af te spoelen! Opgefrist en wel gingen we eten, en Ralf stond erop te betalen, goede man! Wat had ik beter kunnen nemen dan sauerkraut und schnitzel mit ehm.. Bier? Na deze bijzonder welkome maaltijd raakten we aan de praat met Jurgen, een Nederlandse trucker, die aan mijn zinsopbouw hoorde dat ik een landgenoot ben.
We begonnen over koetjes en kalfjes.. Jurgen had namenlijk in het dierentransport gezeten, dus ik vroeg wat voor een bijzonderheden je zoal meemaakt in die sector. Toen kwamen de verhalen.. Van omkletterende, volle biggenwagens in tunnels met 120 kilometer per uur tot paarden die uit pure stress elkaar op begonnen te eten, lang leve de bio industrie! Ook vertelde hij over de eerste transporten naar het Oostblok, na de val van de muur. Oja, vroeger was alles beter, zoals overal, maar in hun geval geloof ik dat het sowieso spannender was.. Kleine handeltjes ernaast, uren wachten bij de grens vermijden door een paar blikjes echte Coca-Cola mee te nemen voor de dochters van de dounanier, en ware wildwest verhalen uit Rusland en Oekraine. Die wilde jaren waar kinderen aan de zijspiegels hingen om aan wat eten te komen, waar de mafia je neerschoot als je twee keer achter elkaar geen sigaretten of benzine van ze kocht..
Later kwam Bert er ook nog bijzitten, Bert is ook een Hollandse trucker uit Venlo, een 50er met ook weer veel mooie verhalen. Bert had er volgens mij al een aantal achter de kiezen, want na twee witbiertjes werden de verhalen steeds wilder en vrouwonvriendelijker.. Ralf was om 10 uur al onder zeil gegaan, en ik ging om 0.30 tentwaarts, morgen vertrekken we heel vroeg..
Keulen, 17 juli 2007
Te relaxed! Wat kan je soms goddelijk slapen als je het echt nodig hebt! Zonde dat ik al die geweldige acts ervoor moest missen, maar ziek verder reizen leek me ook geen feest.
Ik geloof dat ik als eerst wakker was, rond 6.30. Tijd om op te breken en richting de volgende bestemming te gaan: Praag. We waren niet de eersten, dus het idee dat sommigen nooit geslapen hebben, bleef. Na anderhalve dag amper een hap door mijn keel te hebben gekregen, had ik wel behoefte aan wat brandstof. Die bestond vandag uit kleffe, zoete Lidl broodjes met tonijn en chocopasta, heel romantisch genuttigd op het grondzeil, naast een berg afval en verragde kleren, het enige overblijfsel van ons verder ingepakte kampement.
Toen was het toch echt tijd geworden om deze enorme modderpoel achter ons te laten, in de hoop oostwaarts wat beschaving te vinden. We hesen onze fijne lastpakken weer op de rug en keken niet meer om naar de onbeschrijfelijke puinhoop achter ons.
Zelfs op dit vroege tijdstip was het al warm, dus badend in het zweet kwamen we aan bij het eind van het door ons zo gehate pad. Daar stonden de pendelbussen al te wachten voor Kasper en Shahien, en hoewel we dezelfde bestemming hadden, zouden onze wegen scheiden.. Eigenwijs als ik was, moest en zou ik economisch in Praag komen dus schreef ik met een stift DEUTSCHLAND op een groot stuk karton. Na een snel afscheid begonnen de jongens aan hun busreis, ik liep richting de snelweg.
Ik wist dat ik de E-42 richting Luik moest hebben, en dat de oprit daarvan niet ver weg was. Ik hoopte op de goedheid van passerende festivalgangers, maar de meeste auto's zaten helaas bomvol.. Of dachten ze dat ik een Duitser was? Vast niet, want ze zwaaiden allemaal vrolijk, en dat gf de burger moed! Ik plantte mezelf uit eindelijk tactisch bij een rotonde omdat daar langzaam gereden wordt, en om 10.15 deden mijn eerste helden hun aantreden.
Chantal en Aurelie, moeder en dochter, kwamen ook net van het festival en wilden mij wel richting Luik brengen, of Liege, want het waren Walloniers. Dus na vijf zware dagen moest ik ook nog eens mijn beste Frans uit de goochelhoed toveren! Het lukte wonderbaarlijk goed, mijn Frans was een stuk beter dan hun Nederlands, terwijl zij het zes jaar op school hebben geleerd. Vreemd en typisch dat men elkaar in dit tweetalige land zo weinig duidelijk kan maken.. Het was een leuk ritje, vooral Chantal was erg geinteresseerd en had grote lol om onze fietsgewoonten.
Na een klein uur kwamen we tussen Namen en Luik bij hun dorpje: Huy ( Ik kon het niet laten met ze te delen dat Huy in het Pools staat voor het mannelijk geslachtdeel). Daar werd ik gedropt bij een rustplek naast de snelweg en toen begon het wachten.. Ik begon met langs alle vrachtwagens te gaan, netjes aankloppen, ideale schoonzoongezicht opzetten en vriendelijk vragen: 'Vous aller en Allemagne?, of 'Wohin fahren Sie?' Weinig geluk, ik ben toen maar met mijn Lonely Planet in de schaduw gaan zitten om me de geschiedenis van Tsjechie en Slowakije eigen te maken.
Drie uur later.. Ik besprong nog steeds elke langskomende trucker met al mijn charmes en eindelijk vond ik er een die ten minste naar Aken ging. Hij deed totaal niet vriendelijk, maar ik mocht wel met hem mee, maar dan nadat hij een uur gerust had. Prima natuurlijk! Ik weer die schaduw in.. Ik was enigszins euforisch door dit succes, hoewel de afstand nog tamelijk kansloos was. Maar toen kwam Ralf..
Als hij honderd meter verder was gaan staan, had ik de moeite denk ik niet genomen, maar hij stopte recht voor me. Natuurlijk mocht ik met hem meerijden! Helemaal naar Chemnitz in het oosten van Duitsland!!! Wat een schot in de roos en wat een mazzel! Eerst nog snel samen een Vlaams frietje gegeten, en toen op weg naar Keulen, want daar moesten we overnachten.
Het klikte meteen goed tussen ons, het was een vrolijke 57-jarige trucker met een korte grijze baard en energieke pretoogjes. Hij praatte direct veel, wat een talencircus die dag, eerst over vrachtauto's, omdat ik nog nooit in zo'n ding had gezeten.. Overal knopjes, tellers en andere technische vreemdheden. Ralf vertelde zijn verhaal. Geboren in Hannover, is hij het enige kinds van een juweliersechtpaar. En zoonlief zou de vier vestigingen wel even overnemen.. dachten pa en ma. Na een internaat en een gespecialiseerde school meldde de nog steeds vrije jongen dat hij andere plannen had, en opende een restaurant. Ergens in dat verhaal is hij ook zijn Oekraiense vrouw, die liever geld uitgaf dan het verdiende, tegen het lijf gelopen. Reden voor het tenonder gaan van zowel het huwelijk als het restaurant. Toen koos Ralf voor vrijheid, en werd chauffeur. Hij woont in een grote bus op het terrein van zijn werk. Met een tuin en alles erbij.. Nicht schlecht! Ondanks zijn leeftijd vertelde hij me vol vuur over een paar van zijn grote passies: waterskien, motorcrossen, djen en zwemmen in Duinrell.. HELD! Ondanks zijn baan, waar ik zeker niet jaloers op ben, vond ik zijn levenslust en optimisme inspirerend. Opgewekt, energiek en supervriendelijk (en dat voor een Duitser, naha). De raststatte waar overnacht moest worden was in de buurt van Keulen, en omdat de zon nog wat licht gaf, zette ik snel mijn tent op, naast de vrachtwagen in het gras. Hopend dat dar geen narigheid van zou komen..
Blijkbaar zijn er op elke Duitse raststatte douches, sehr sauber, dus dat heb ik eens even gedaan! Wat een hemel, na vijf dagen modder, zweet en andere vunzigheid was het zo fijn om dat alles van me af te spoelen! Opgefrist en wel gingen we eten, en Ralf stond erop te betalen, goede man! Wat had ik beter kunnen nemen dan sauerkraut und schnitzel mit ehm.. Bier? Na deze bijzonder welkome maaltijd raakten we aan de praat met Jurgen, een Nederlandse trucker, die aan mijn zinsopbouw hoorde dat ik een landgenoot ben.
We begonnen over koetjes en kalfjes.. Jurgen had namenlijk in het dierentransport gezeten, dus ik vroeg wat voor een bijzonderheden je zoal meemaakt in die sector. Toen kwamen de verhalen.. Van omkletterende, volle biggenwagens in tunnels met 120 kilometer per uur tot paarden die uit pure stress elkaar op begonnen te eten, lang leve de bio industrie! Ook vertelde hij over de eerste transporten naar het Oostblok, na de val van de muur. Oja, vroeger was alles beter, zoals overal, maar in hun geval geloof ik dat het sowieso spannender was.. Kleine handeltjes ernaast, uren wachten bij de grens vermijden door een paar blikjes echte Coca-Cola mee te nemen voor de dochters van de dounanier, en ware wildwest verhalen uit Rusland en Oekraine. Die wilde jaren waar kinderen aan de zijspiegels hingen om aan wat eten te komen, waar de mafia je neerschoot als je twee keer achter elkaar geen sigaretten of benzine van ze kocht..
Later kwam Bert er ook nog bijzitten, Bert is ook een Hollandse trucker uit Venlo, een 50er met ook weer veel mooie verhalen. Bert had er volgens mij al een aantal achter de kiezen, want na twee witbiertjes werden de verhalen steeds wilder en vrouwonvriendelijker.. Ralf was om 10 uur al onder zeil gegaan, en ik ging om 0.30 tentwaarts, morgen vertrekken we heel vroeg..
Laastste festivaldag
Dag 5: Dour
Dour, 15 juli 2007
Ik werd gelukkig iets beter wakker dan de voorgaande ochtend, Kasper en Shahien hadden goede verhalen over hun avond, maar hadden het einde ook niet gered. Na ons pasta ontbijt heb ik m'n best gedaan om rustig op gang te komen, om wat energie over te houden voor deze laatste festivaldag.. Gelukkig heb ik nog een stukje DJ Shadow en Luke Vibert meegekregen, maar helaas haalde ik de slotact van dit festival, Venetian Snares, niet meer.
Rot en wel sleepte ik me naar mijn tent.. eigenlijk was de hele trip pas net begonnen..
Dour, 15 juli 2007
Ik werd gelukkig iets beter wakker dan de voorgaande ochtend, Kasper en Shahien hadden goede verhalen over hun avond, maar hadden het einde ook niet gered. Na ons pasta ontbijt heb ik m'n best gedaan om rustig op gang te komen, om wat energie over te houden voor deze laatste festivaldag.. Gelukkig heb ik nog een stukje DJ Shadow en Luke Vibert meegekregen, maar helaas haalde ik de slotact van dit festival, Venetian Snares, niet meer.
Rot en wel sleepte ik me naar mijn tent.. eigenlijk was de hele trip pas net begonnen..
zaterdag 17 januari 2009
Time to get ill..
Dag 4: Dour
Dour, 14 juli 2007
Ziek en geradbrakt werd ik wakker, mijn maaginhoud had naar mijn gevoel al tien keer op de grond gelegen en even wenste ik niet dat ik op een camping was, omringd door ruwweg 34.000 festivalgangers.. Mezelf toch maar de tent uitgehesen om te ontdekken of deze dag werkelijk zo erg was als het leek.
Het viel niet helemaal mee, ik voelde me koortsig en rot.. Gelukkig gingen we zwemmen in een leemafgraving vlakbij het terrein.. Onze enige reiniging in vier dagen! Later op het terrein heb ik nog kunnen genieten van wat lekkere reggae. Verder is deze dag als een pijnlijke waas voorbij gegaan, ik weet dat ik niets anders deed dan overal half ijlend in slaap vallen!
Dour, 14 juli 2007
Ziek en geradbrakt werd ik wakker, mijn maaginhoud had naar mijn gevoel al tien keer op de grond gelegen en even wenste ik niet dat ik op een camping was, omringd door ruwweg 34.000 festivalgangers.. Mezelf toch maar de tent uitgehesen om te ontdekken of deze dag werkelijk zo erg was als het leek.
Het viel niet helemaal mee, ik voelde me koortsig en rot.. Gelukkig gingen we zwemmen in een leemafgraving vlakbij het terrein.. Onze enige reiniging in vier dagen! Later op het terrein heb ik nog kunnen genieten van wat lekkere reggae. Verder is deze dag als een pijnlijke waas voorbij gegaan, ik weet dat ik niets anders deed dan overal half ijlend in slaap vallen!
Hiphopopera
Dag 3: Dour
Dour, 13 juli 2007
Wat een verassing.. Weer niet optimaal geslapen! Zelfs na onze bovenmenselijke inspanningen van de afgelopen dag slaagden we er niet in onze ogen langer dan vijf uur dicht te houden. Overdag waren er voor ons niet al te interessante acts dus was het een goede gelegenheid om lekker rustig aan te doen, en het leek er het goede moment voor. De langverwachte zonnestralen braken goed door (ooit in een plas opdrogende modder gewoond?), dus we chillden... De snoeiharde metal klonk toch al niet bijzonder verleidelijk dus niemand van ons had zin om haast te maken.
Na ons pasta ontbijt en na het verwijderen van een ongewenste plas jus uit Kaspers tent, gingen we dan toch maar in de loop van de middag. Vandaag was er een nieuw podium bijgekomen, wat betekende dat er een stuk nog niet platgetrapt gras vrij kwam. 'Relaxed', dacht iedereen. Zon, muziek en lekker loom liggen in het gras.. Lullig voor de artiesten, maar ik denk niet dat veel mensen zich bijzonder met hun optreden bezig hebben gehouden.. Beter hier dan in het benauwde tentje of in de modder, dus ik heb ook zeker een oogje dicht gedaan.
Na deze chille inkakuurtjes, dronken we nog een biertje met een stel onverwacht tegen het lijf gelopene Zwollenaren, daarna gingen we toch maar door. Veence Hanao moest het worden in la petit prison de la mere (toch?), vette uptempo Franse hiphop!
Hierna spendeerden we het grootste deel van de dag in de Club Cirquit Marquee, om er een hiphoppig dagje van te maken. We representeerden onze stad uit volle borst bij opgezwolle, die een geweldige show verzorgden. Verder genoten we van strakke beats van RJD2, the beatnuts en heerlijke oldskool shit van o.a peanutbutter wolf..
We trokken weer heerlijk door tot het bittere einde en lagen weer rond 5en in onze tent, waarna mijn maag/ gesteldheid zich hevig heeft geroerd die nacht..
Dour, 13 juli 2007
Wat een verassing.. Weer niet optimaal geslapen! Zelfs na onze bovenmenselijke inspanningen van de afgelopen dag slaagden we er niet in onze ogen langer dan vijf uur dicht te houden. Overdag waren er voor ons niet al te interessante acts dus was het een goede gelegenheid om lekker rustig aan te doen, en het leek er het goede moment voor. De langverwachte zonnestralen braken goed door (ooit in een plas opdrogende modder gewoond?), dus we chillden... De snoeiharde metal klonk toch al niet bijzonder verleidelijk dus niemand van ons had zin om haast te maken.
Na ons pasta ontbijt en na het verwijderen van een ongewenste plas jus uit Kaspers tent, gingen we dan toch maar in de loop van de middag. Vandaag was er een nieuw podium bijgekomen, wat betekende dat er een stuk nog niet platgetrapt gras vrij kwam. 'Relaxed', dacht iedereen. Zon, muziek en lekker loom liggen in het gras.. Lullig voor de artiesten, maar ik denk niet dat veel mensen zich bijzonder met hun optreden bezig hebben gehouden.. Beter hier dan in het benauwde tentje of in de modder, dus ik heb ook zeker een oogje dicht gedaan.
Na deze chille inkakuurtjes, dronken we nog een biertje met een stel onverwacht tegen het lijf gelopene Zwollenaren, daarna gingen we toch maar door. Veence Hanao moest het worden in la petit prison de la mere (toch?), vette uptempo Franse hiphop!
Hierna spendeerden we het grootste deel van de dag in de Club Cirquit Marquee, om er een hiphoppig dagje van te maken. We representeerden onze stad uit volle borst bij opgezwolle, die een geweldige show verzorgden. Verder genoten we van strakke beats van RJD2, the beatnuts en heerlijke oldskool shit van o.a peanutbutter wolf..
We trokken weer heerlijk door tot het bittere einde en lagen weer rond 5en in onze tent, waarna mijn maag/ gesteldheid zich hevig heeft geroerd die nacht..
Warm welkom op Dour
Dag 2: Dour Festival
Dour, 12 juli 2007
De dag begon voor ons bijtijds, onze nachtrust was niet optimaal geweest, Shahiens kussen was kapot, ik was vroeg wakker, en Kasper had het helemaal niet voor elkaar gekregen.. Nadat ik mijn Lonely planet bestudeerd had over mogelijke toekomstige bestemmingen, kwamen Kasper en Shahien definitief tot leven. Het was een veelbelovende dag, vandaag zou het echt beginnen. We begonnen met het verantwoorde ontbijt van gehaktballetjes in satesaus uit blik, uitgemikt over drie broodjes. Ondanks de stoot aan calorieen bleek het niet bevorderlijk voor de interne stabiliteit..
Het was pas elf uur en het weer was heerlijk als de zon doorbrak dus besloten we naar de supermarkt in het dorp te lopen om onze voorraad weer wat aan te vullen. Onderweg viel het ons op dat er nu ook nog een niet aflatende stroom festivalgangers zich naar het terrein begaf. Waar ze in godsnaam moesten gaan staan was mij een raadsel, de meesten stouwen hun tent dan ook gewoon ergens in een kleine opening tussen de tenten op de al overvolle velden. Wij bleken niet de enigen die voornemens waren de lokale Lidl aan te doen. Gelukkig waren we de grootste drukte voor en werden we nog geholpen door een 'panne-wagen' waarop we meeliftten.
De Dourse Lidl veranderd tijdens het festival voor een paar dagen van een kalme, lokal super naar een plaats van totale wanorde. In lichtingen worden jongeren toegelaten, dan sluiten de deuren tot de rij voor de kassa is opgelost. De lege bierblikken en glasscherven worden opgeruimd, de modder weggeveegd en dan dringt de volgende kudde 'hippies' binnen, klaar om de rij van een uur te trotseren. Ik vond het bijzonder komisch aangezien een groot deel van de potentiele aankopen al was genuttigd en weggezet voordat de kassa werd bereikt. Ik wed dat die dag geen enkele 'local' deze heksenketel waagde te trotseren.
Eenmaal uit de supermarkt wilde ik graag een pinautomaat vinden omdat ik nul cash bij me had. Drie uur later had ik succes.. Ik ben heel dat uitgestrekte #@*! dorp doorgesjouwd om een werkende automaat te vinden, om erachter te komen dat onze geliefde zuiderburen onderscheid maken tussen nationale en internationale automaten. Uit eindelijk was ik dus veroordeeld om de rij voor de gene op het terrein te trotseren. Volgens mij en een paar andere Nederlanders zat er iemand in dat gebouwtjes die de biljetten nog moest schilderen, zo traag ging het. Nooit meer pinnen op een festival dus!
Toen ik dan eindelijk terug was bij onze tent, bleek deze verplaatst te zijn door onze vanaf toen geliefde Franse buren. Dat was ons comfortabele binnenplaatsje dan.. Het was inmiddels vier uur en er klonk al muziek van het terrein. We werkten snel wat soep en broodjes naar binnen en toen gingen we. Aangekomen bleken in de meeste tenten nog sound checks aan de gang, daarom gingen we na op het hoofdpodium ete 67 gezien te hebben, direct naar 'la petit maison dans la praire', voor onze kick off: DJ Hype. We waren precies op tijd, vonden een mooie plek vooraan en stonden in gespannen afwachting klaar..
Wat een ontlading toen hij afblies! We hadden er zo lang naar dit moment uitgezien, we gingen er helemaal voor.. Hype draaide ZO goed, de begeleiding van MC Daddy Earl was opzwepend en de hele tent bouncete vanaf het begin. Het uitzinnige publiek liet zich horen: Er werd wild gedanst, shirts gingen uit, mensen vlogen de lucht in om te crowdsurfen en anderen beklommen de masten van de tent. Na anderhalf uur helemaal los te zijn gegaan, strompelden we voldaan naar de uitgang. We ploften uitgeteld neer in het gras bij de Skatelites, waar stilzitten eigenlijk ook geen optie bleek. Na een happie, een drankie en een stukkie Tiefschwarz moetsten onze wegen voor het eerst scheiden.. Ik moest en zou helemaal vooraan staan bij de Wu-Tang Clan, jeugdsentiment he, waarvoor ik helaas Bonobo en Goldie moest laten schieten..
Om 23.15 wrong ik me door de reeds toegestroomde massa, richting het podium, waar ze om middernacht zouden beginnen. Ik was gespannen, en voelde me net een klein kind bij de intocht van Sinterklaas... 'Hakken in de grond, hier blijf ik staan', dacht ik. 'Wu-Tang, Wu-Tang' schreeuwde het publiek uit alle macht, wat een kracht voelde ik om me heen.. Het duurde tot 0.15, maar toen ze dan eindelijk het podium betraden, ontplofte de massa! Ik had gedroomd dat het optreden zo zou beginnen, en daar gingen ze: 'Tiger Style.. Tiger Style..' Voor hen stond een grote springende, duwende, meeschreeuwende massa! Het tofste was dat ze bijna alleen oude tracks speelden.. It's Yourz, Clan in de front, Bring da ruckuz en een uitgebereide tribute aan overleden clanmember ODB. Wat een show! Ondanks het agressieve gepers vooraan, waardoor een meisje voor mij knock out ging, was het legendarisch, wat een droom! Bij zo'n optreden is het al geweldig om tussen een stel echte fans te staan.. Lekker collectief meebrullen, heerlijk..
Wonder boven wonder vonden we elkaar weer terug, nadat ik had staan nagenieten bij Dropkick Murphy's. De jongens kwamen terug van ook een fantastisch optreden en waren net als ik dringend toe aan een biertje, waarmee we doorliepen naar the Cinematic Orchestra. Wat een fantastische.. wat? magische jazz, triphop, electro? Ze hadden alles: Sax, harp, piano, drums, DJ en vocalen, de heerlijkste droom/space muziek ooit!
Toen we hiervan wakker werden, waren we wel klaar voor nog een stevige portie drum 'n bass.. Onze honger werd gestild door niemand minder dan Andy C en Grooverider.. Hun keiharde, rauwe beats hielpen ons van de laatste beetjes energie af. We liepen terug via Coldcut, relaxte IDM, en dat was het dan, wat een onvergetelijke dag! Superslopend en super voldoenend. Om 4.30 crashten we.. Hard!
Ergens in dit verhaal vergeet ik credits te geven aan Vive la fete, erg verassend
Dour, 12 juli 2007
De dag begon voor ons bijtijds, onze nachtrust was niet optimaal geweest, Shahiens kussen was kapot, ik was vroeg wakker, en Kasper had het helemaal niet voor elkaar gekregen.. Nadat ik mijn Lonely planet bestudeerd had over mogelijke toekomstige bestemmingen, kwamen Kasper en Shahien definitief tot leven. Het was een veelbelovende dag, vandaag zou het echt beginnen. We begonnen met het verantwoorde ontbijt van gehaktballetjes in satesaus uit blik, uitgemikt over drie broodjes. Ondanks de stoot aan calorieen bleek het niet bevorderlijk voor de interne stabiliteit..
Het was pas elf uur en het weer was heerlijk als de zon doorbrak dus besloten we naar de supermarkt in het dorp te lopen om onze voorraad weer wat aan te vullen. Onderweg viel het ons op dat er nu ook nog een niet aflatende stroom festivalgangers zich naar het terrein begaf. Waar ze in godsnaam moesten gaan staan was mij een raadsel, de meesten stouwen hun tent dan ook gewoon ergens in een kleine opening tussen de tenten op de al overvolle velden. Wij bleken niet de enigen die voornemens waren de lokale Lidl aan te doen. Gelukkig waren we de grootste drukte voor en werden we nog geholpen door een 'panne-wagen' waarop we meeliftten.
De Dourse Lidl veranderd tijdens het festival voor een paar dagen van een kalme, lokal super naar een plaats van totale wanorde. In lichtingen worden jongeren toegelaten, dan sluiten de deuren tot de rij voor de kassa is opgelost. De lege bierblikken en glasscherven worden opgeruimd, de modder weggeveegd en dan dringt de volgende kudde 'hippies' binnen, klaar om de rij van een uur te trotseren. Ik vond het bijzonder komisch aangezien een groot deel van de potentiele aankopen al was genuttigd en weggezet voordat de kassa werd bereikt. Ik wed dat die dag geen enkele 'local' deze heksenketel waagde te trotseren.
Eenmaal uit de supermarkt wilde ik graag een pinautomaat vinden omdat ik nul cash bij me had. Drie uur later had ik succes.. Ik ben heel dat uitgestrekte #@*! dorp doorgesjouwd om een werkende automaat te vinden, om erachter te komen dat onze geliefde zuiderburen onderscheid maken tussen nationale en internationale automaten. Uit eindelijk was ik dus veroordeeld om de rij voor de gene op het terrein te trotseren. Volgens mij en een paar andere Nederlanders zat er iemand in dat gebouwtjes die de biljetten nog moest schilderen, zo traag ging het. Nooit meer pinnen op een festival dus!
Toen ik dan eindelijk terug was bij onze tent, bleek deze verplaatst te zijn door onze vanaf toen geliefde Franse buren. Dat was ons comfortabele binnenplaatsje dan.. Het was inmiddels vier uur en er klonk al muziek van het terrein. We werkten snel wat soep en broodjes naar binnen en toen gingen we. Aangekomen bleken in de meeste tenten nog sound checks aan de gang, daarom gingen we na op het hoofdpodium ete 67 gezien te hebben, direct naar 'la petit maison dans la praire', voor onze kick off: DJ Hype. We waren precies op tijd, vonden een mooie plek vooraan en stonden in gespannen afwachting klaar..
Wat een ontlading toen hij afblies! We hadden er zo lang naar dit moment uitgezien, we gingen er helemaal voor.. Hype draaide ZO goed, de begeleiding van MC Daddy Earl was opzwepend en de hele tent bouncete vanaf het begin. Het uitzinnige publiek liet zich horen: Er werd wild gedanst, shirts gingen uit, mensen vlogen de lucht in om te crowdsurfen en anderen beklommen de masten van de tent. Na anderhalf uur helemaal los te zijn gegaan, strompelden we voldaan naar de uitgang. We ploften uitgeteld neer in het gras bij de Skatelites, waar stilzitten eigenlijk ook geen optie bleek. Na een happie, een drankie en een stukkie Tiefschwarz moetsten onze wegen voor het eerst scheiden.. Ik moest en zou helemaal vooraan staan bij de Wu-Tang Clan, jeugdsentiment he, waarvoor ik helaas Bonobo en Goldie moest laten schieten..
Om 23.15 wrong ik me door de reeds toegestroomde massa, richting het podium, waar ze om middernacht zouden beginnen. Ik was gespannen, en voelde me net een klein kind bij de intocht van Sinterklaas... 'Hakken in de grond, hier blijf ik staan', dacht ik. 'Wu-Tang, Wu-Tang' schreeuwde het publiek uit alle macht, wat een kracht voelde ik om me heen.. Het duurde tot 0.15, maar toen ze dan eindelijk het podium betraden, ontplofte de massa! Ik had gedroomd dat het optreden zo zou beginnen, en daar gingen ze: 'Tiger Style.. Tiger Style..' Voor hen stond een grote springende, duwende, meeschreeuwende massa! Het tofste was dat ze bijna alleen oude tracks speelden.. It's Yourz, Clan in de front, Bring da ruckuz en een uitgebereide tribute aan overleden clanmember ODB. Wat een show! Ondanks het agressieve gepers vooraan, waardoor een meisje voor mij knock out ging, was het legendarisch, wat een droom! Bij zo'n optreden is het al geweldig om tussen een stel echte fans te staan.. Lekker collectief meebrullen, heerlijk..
Wonder boven wonder vonden we elkaar weer terug, nadat ik had staan nagenieten bij Dropkick Murphy's. De jongens kwamen terug van ook een fantastisch optreden en waren net als ik dringend toe aan een biertje, waarmee we doorliepen naar the Cinematic Orchestra. Wat een fantastische.. wat? magische jazz, triphop, electro? Ze hadden alles: Sax, harp, piano, drums, DJ en vocalen, de heerlijkste droom/space muziek ooit!
Toen we hiervan wakker werden, waren we wel klaar voor nog een stevige portie drum 'n bass.. Onze honger werd gestild door niemand minder dan Andy C en Grooverider.. Hun keiharde, rauwe beats hielpen ons van de laatste beetjes energie af. We liepen terug via Coldcut, relaxte IDM, en dat was het dan, wat een onvergetelijke dag! Superslopend en super voldoenend. Om 4.30 crashten we.. Hard!
Ergens in dit verhaal vergeet ik credits te geven aan Vive la fete, erg verassend
Wegwezeehh
Dag 1: Zwolle - Dour
Dour, 11 juli 2007
Na een stressvolle inpakdag, vol vergeetmomenten van festivaltickets en andere noodzakelijkheden, was dan eindelijk het moment aangebroken waarnaar we zo lang hadden uitgekeken. Nog even snel de mp3-spelers volstouwen met die paar nummers die je echt bij je MOET hebben.. Toen konden de ritsen echt dicht. Kasper en ik gingen nog even een rondje hardlopen aangezien elk stukje extra energie welkom zou zijn, zeker de eerste paar dagen op Dour festival!
We hadden het geluk dat de ouders van Kasper Frankrijkwaarts gingen, en zo goed waren om ons af te willen zetten in Dour, een dorpje in Wallonie, wat haar inwoners enkele dagen per jaar ontvluchten vanwege haar festival.
Met een volgepakte auto en caravan stonden we klaar voor vertrek om 10.15, maar er miste nog iets... Shahien. Sommige dingen zijn onvermijdelijk, dus konden we een half uur later dan toch uit Zwolle vertrekken. Shahien zou zijn huis twee weken niet zien, Kasper en ik een maand, en dat voelde goed! Als je dan eenmaal onderweg bent valt de spanning van de afgelopen langzaam van je af, heerlijk om het Zwolse leventje even te laten voor wat het is en er helemaal uit te stappen. Voor een maandje dan..
De rit naar Dour verliep ontspannen; ouderwets geetter op de achterbank, muziekje luisteren, tukkie doen en onze vriend TomTom elimineerde elke mogelijke discussie over de route. Rond 15.00 werden we dan ook keurig gedropt bij het festivalterrein. Na hartelijk afscheid genomen te hebben van Kaspers ouders stonden we daar dan: Wij drie, een enorme bult bagage en een pad dat net iets langer leek dan het uithoudingsvermogen van onze ruggen! Toch gingen we als ware sherpa's, met frisse moed op pad. Het enige dat het leed van onze opkomende hernia kon verzachten was dat we na het festival een stuk lichter zouden zijn. We werden namelijk extra verzwaard door petflessen vol geldbesparende alcohol, blikken met o zo heerlijke curiosia als worst, gehaktballen in jus en ehm.. eieren. Echte festivalgear! Min 1 bij start en min twee bij aankomst, bepaald geen ei van Columbus..
Het terrein waar we aankwamen liet ons kennis maken met een dominante factor in onze nieuwe wereld: Modder. We wisselden onze gekoesterde tickets in voor polsbandjes en wrongen ons door de controlepost, alwaar de aai-over-de-tas methode beoefend werd in de intensieve jacht op verboden middelen. Geen wonder dat je na enkele dagen slechts in staat was om drie geuren gewaar te worden: Jezelf, de modder en wiet.
Een groot deel van de camping was nog afgesloten, maar we besloten niet te wachten en zochten een plekje op een veld dat alleen toegankelijk bleek door een opening in de bosjes en wat prikkeldraad. Ondanks het tractorspoor waar we onze twee tenten in parkeerden, waren we erg blij dat we de aankomende regenbui niet voor die tijd op ons hoofd hadden gekregen.
De rest van de middag en avond hebben we op onze kinderstoeltjes onze eerste vakantiedag in eigen idiote stijl gevierd, wat meteen een deuk in onze supplies opleverde. We moesten ons gaspitje immers goed uittesten voor de lange trip. Overheerlijke knakworsten en tussen de verpakking uitgepulkte restanten van eieren stonden op het menu.. twee van de zes hadden het gehaald! Dit leverde het recept van de dag op:
Verwarm in plaats van boter, vodka en mayo in een pannetje, en bak hier uw eieren in!
Na al dit kostelijks liepen we nog even over het festivalterrein, waar het ons opviel dat het gras aan de andere kant wel een heel stuk groener was! Maar ja, verhuizen was echt geen optie, gezien de camping overvol was, en alles mogelijke plekken, inclusief de paden, volgebouwd waren. Daarom trakteerden we onszelf maar met een versgetapte Stella om het leed te compenseren. Verder was er nog niks te beleven op de camping dus zijn we rond twaalf uur tentwaarts gegaan om wat energie te behouden voor de eerste echte festivaldag. Op het programma stonden enkele favorieten van ons zoals DJ Hype, Andy C, the Wu-Tang Clan, Dropkick Murphy's, Goldie en Grooverider, hoe relaxed!!
Dour, 11 juli 2007
Na een stressvolle inpakdag, vol vergeetmomenten van festivaltickets en andere noodzakelijkheden, was dan eindelijk het moment aangebroken waarnaar we zo lang hadden uitgekeken. Nog even snel de mp3-spelers volstouwen met die paar nummers die je echt bij je MOET hebben.. Toen konden de ritsen echt dicht. Kasper en ik gingen nog even een rondje hardlopen aangezien elk stukje extra energie welkom zou zijn, zeker de eerste paar dagen op Dour festival!
We hadden het geluk dat de ouders van Kasper Frankrijkwaarts gingen, en zo goed waren om ons af te willen zetten in Dour, een dorpje in Wallonie, wat haar inwoners enkele dagen per jaar ontvluchten vanwege haar festival.
Met een volgepakte auto en caravan stonden we klaar voor vertrek om 10.15, maar er miste nog iets... Shahien. Sommige dingen zijn onvermijdelijk, dus konden we een half uur later dan toch uit Zwolle vertrekken. Shahien zou zijn huis twee weken niet zien, Kasper en ik een maand, en dat voelde goed! Als je dan eenmaal onderweg bent valt de spanning van de afgelopen langzaam van je af, heerlijk om het Zwolse leventje even te laten voor wat het is en er helemaal uit te stappen. Voor een maandje dan..
De rit naar Dour verliep ontspannen; ouderwets geetter op de achterbank, muziekje luisteren, tukkie doen en onze vriend TomTom elimineerde elke mogelijke discussie over de route. Rond 15.00 werden we dan ook keurig gedropt bij het festivalterrein. Na hartelijk afscheid genomen te hebben van Kaspers ouders stonden we daar dan: Wij drie, een enorme bult bagage en een pad dat net iets langer leek dan het uithoudingsvermogen van onze ruggen! Toch gingen we als ware sherpa's, met frisse moed op pad. Het enige dat het leed van onze opkomende hernia kon verzachten was dat we na het festival een stuk lichter zouden zijn. We werden namelijk extra verzwaard door petflessen vol geldbesparende alcohol, blikken met o zo heerlijke curiosia als worst, gehaktballen in jus en ehm.. eieren. Echte festivalgear! Min 1 bij start en min twee bij aankomst, bepaald geen ei van Columbus..
Het terrein waar we aankwamen liet ons kennis maken met een dominante factor in onze nieuwe wereld: Modder. We wisselden onze gekoesterde tickets in voor polsbandjes en wrongen ons door de controlepost, alwaar de aai-over-de-tas methode beoefend werd in de intensieve jacht op verboden middelen. Geen wonder dat je na enkele dagen slechts in staat was om drie geuren gewaar te worden: Jezelf, de modder en wiet.
Een groot deel van de camping was nog afgesloten, maar we besloten niet te wachten en zochten een plekje op een veld dat alleen toegankelijk bleek door een opening in de bosjes en wat prikkeldraad. Ondanks het tractorspoor waar we onze twee tenten in parkeerden, waren we erg blij dat we de aankomende regenbui niet voor die tijd op ons hoofd hadden gekregen.
De rest van de middag en avond hebben we op onze kinderstoeltjes onze eerste vakantiedag in eigen idiote stijl gevierd, wat meteen een deuk in onze supplies opleverde. We moesten ons gaspitje immers goed uittesten voor de lange trip. Overheerlijke knakworsten en tussen de verpakking uitgepulkte restanten van eieren stonden op het menu.. twee van de zes hadden het gehaald! Dit leverde het recept van de dag op:
Verwarm in plaats van boter, vodka en mayo in een pannetje, en bak hier uw eieren in!
Na al dit kostelijks liepen we nog even over het festivalterrein, waar het ons opviel dat het gras aan de andere kant wel een heel stuk groener was! Maar ja, verhuizen was echt geen optie, gezien de camping overvol was, en alles mogelijke plekken, inclusief de paden, volgebouwd waren. Daarom trakteerden we onszelf maar met een versgetapte Stella om het leed te compenseren. Verder was er nog niks te beleven op de camping dus zijn we rond twaalf uur tentwaarts gegaan om wat energie te behouden voor de eerste echte festivaldag. Op het programma stonden enkele favorieten van ons zoals DJ Hype, Andy C, the Wu-Tang Clan, Dropkick Murphy's, Goldie en Grooverider, hoe relaxed!!
Abonneren op:
Reacties (Atom)
