Talencircus

Dag 6: Dour - Raststatte bij Keulen

Keulen, 17 juli 2007

Te relaxed! Wat kan je soms goddelijk slapen als je het echt nodig hebt! Zonde dat ik al die geweldige acts ervoor moest missen, maar ziek verder reizen leek me ook geen feest.

Ik geloof dat ik als eerst wakker was, rond 6.30. Tijd om op te breken en richting de volgende bestemming te gaan: Praag. We waren niet de eersten, dus het idee dat sommigen nooit geslapen hebben, bleef. Na anderhalve dag amper een hap door mijn keel te hebben gekregen, had ik wel behoefte aan wat brandstof. Die bestond vandag uit kleffe, zoete Lidl broodjes met tonijn en chocopasta, heel romantisch genuttigd op het grondzeil, naast een berg afval en verragde kleren, het enige overblijfsel van ons verder ingepakte kampement.

Toen was het toch echt tijd geworden om deze enorme modderpoel achter ons te laten, in de hoop oostwaarts wat beschaving te vinden. We hesen onze fijne lastpakken weer op de rug en keken niet meer om naar de onbeschrijfelijke puinhoop achter ons.

Zelfs op dit vroege tijdstip was het al warm, dus badend in het zweet kwamen we aan bij het eind van het door ons zo gehate pad. Daar stonden de pendelbussen al te wachten voor Kasper en Shahien, en hoewel we dezelfde bestemming hadden, zouden onze wegen scheiden.. Eigenwijs als ik was, moest en zou ik economisch in Praag komen dus schreef ik met een stift DEUTSCHLAND op een groot stuk karton. Na een snel afscheid begonnen de jongens aan hun busreis, ik liep richting de snelweg.

Ik wist dat ik de E-42 richting Luik moest hebben, en dat de oprit daarvan niet ver weg was. Ik hoopte op de goedheid van passerende festivalgangers, maar de meeste auto's zaten helaas bomvol.. Of dachten ze dat ik een Duitser was? Vast niet, want ze zwaaiden allemaal vrolijk, en dat gf de burger moed! Ik plantte mezelf uit eindelijk tactisch bij een rotonde omdat daar langzaam gereden wordt, en om 10.15 deden mijn eerste helden hun aantreden.

Chantal en Aurelie, moeder en dochter, kwamen ook net van het festival en wilden mij wel richting Luik brengen, of Liege, want het waren Walloniers. Dus na vijf zware dagen moest ik ook nog eens mijn beste Frans uit de goochelhoed toveren! Het lukte wonderbaarlijk goed, mijn Frans was een stuk beter dan hun Nederlands, terwijl zij het zes jaar op school hebben geleerd. Vreemd en typisch dat men elkaar in dit tweetalige land zo weinig duidelijk kan maken.. Het was een leuk ritje, vooral Chantal was erg geinteresseerd en had grote lol om onze fietsgewoonten.

Na een klein uur kwamen we tussen Namen en Luik bij hun dorpje: Huy ( Ik kon het niet laten met ze te delen dat Huy in het Pools staat voor het mannelijk geslachtdeel). Daar werd ik gedropt bij een rustplek naast de snelweg en toen begon het wachten.. Ik begon met langs alle vrachtwagens te gaan, netjes aankloppen, ideale schoonzoongezicht opzetten en vriendelijk vragen: 'Vous aller en Allemagne?, of 'Wohin fahren Sie?' Weinig geluk, ik ben toen maar met mijn Lonely Planet in de schaduw gaan zitten om me de geschiedenis van Tsjechie en Slowakije eigen te maken.

Drie uur later.. Ik besprong nog steeds elke langskomende trucker met al mijn charmes en eindelijk vond ik er een die ten minste naar Aken ging. Hij deed totaal niet vriendelijk, maar ik mocht wel met hem mee, maar dan nadat hij een uur gerust had. Prima natuurlijk! Ik weer die schaduw in.. Ik was enigszins euforisch door dit succes, hoewel de afstand nog tamelijk kansloos was. Maar toen kwam Ralf..

Als hij honderd meter verder was gaan staan, had ik de moeite denk ik niet genomen, maar hij stopte recht voor me. Natuurlijk mocht ik met hem meerijden! Helemaal naar Chemnitz in het oosten van Duitsland!!! Wat een schot in de roos en wat een mazzel! Eerst nog snel samen een Vlaams frietje gegeten, en toen op weg naar Keulen, want daar moesten we overnachten.

Het klikte meteen goed tussen ons, het was een vrolijke 57-jarige trucker met een korte grijze baard en energieke pretoogjes. Hij praatte direct veel, wat een talencircus die dag, eerst over vrachtauto's, omdat ik nog nooit in zo'n ding had gezeten.. Overal knopjes, tellers en andere technische vreemdheden. Ralf vertelde zijn verhaal. Geboren in Hannover, is hij het enige kinds van een juweliersechtpaar. En zoonlief zou de vier vestigingen wel even overnemen.. dachten pa en ma. Na een internaat en een gespecialiseerde school meldde de nog steeds vrije jongen dat hij andere plannen had, en opende een restaurant. Ergens in dat verhaal is hij ook zijn Oekraiense vrouw, die liever geld uitgaf dan het verdiende, tegen het lijf gelopen. Reden voor het tenonder gaan van zowel het huwelijk als het restaurant. Toen koos Ralf voor vrijheid, en werd chauffeur. Hij woont in een grote bus op het terrein van zijn werk. Met een tuin en alles erbij.. Nicht schlecht! Ondanks zijn leeftijd vertelde hij me vol vuur over een paar van zijn grote passies: waterskien, motorcrossen, djen en zwemmen in Duinrell.. HELD! Ondanks zijn baan, waar ik zeker niet jaloers op ben, vond ik zijn levenslust en optimisme inspirerend. Opgewekt, energiek en supervriendelijk (en dat voor een Duitser, naha). De raststatte waar overnacht moest worden was in de buurt van Keulen, en omdat de zon nog wat licht gaf, zette ik snel mijn tent op, naast de vrachtwagen in het gras. Hopend dat dar geen narigheid van zou komen..

Blijkbaar zijn er op elke Duitse raststatte douches, sehr sauber, dus dat heb ik eens even gedaan! Wat een hemel, na vijf dagen modder, zweet en andere vunzigheid was het zo fijn om dat alles van me af te spoelen! Opgefrist en wel gingen we eten, en Ralf stond erop te betalen, goede man! Wat had ik beter kunnen nemen dan sauerkraut und schnitzel mit ehm.. Bier? Na deze bijzonder welkome maaltijd raakten we aan de praat met Jurgen, een Nederlandse trucker, die aan mijn zinsopbouw hoorde dat ik een landgenoot ben.

We begonnen over koetjes en kalfjes.. Jurgen had namenlijk in het dierentransport gezeten, dus ik vroeg wat voor een bijzonderheden je zoal meemaakt in die sector. Toen kwamen de verhalen.. Van omkletterende, volle biggenwagens in tunnels met 120 kilometer per uur tot paarden die uit pure stress elkaar op begonnen te eten, lang leve de bio industrie! Ook vertelde hij over de eerste transporten naar het Oostblok, na de val van de muur. Oja, vroeger was alles beter, zoals overal, maar in hun geval geloof ik dat het sowieso spannender was.. Kleine handeltjes ernaast, uren wachten bij de grens vermijden door een paar blikjes echte Coca-Cola mee te nemen voor de dochters van de dounanier, en ware wildwest verhalen uit Rusland en Oekraine. Die wilde jaren waar kinderen aan de zijspiegels hingen om aan wat eten te komen, waar de mafia je neerschoot als je twee keer achter elkaar geen sigaretten of benzine van ze kocht..

Later kwam Bert er ook nog bijzitten, Bert is ook een Hollandse trucker uit Venlo, een 50er met ook weer veel mooie verhalen. Bert had er volgens mij al een aantal achter de kiezen, want na twee witbiertjes werden de verhalen steeds wilder en vrouwonvriendelijker.. Ralf was om 10 uur al onder zeil gegaan, en ik ging om 0.30 tentwaarts, morgen vertrekken we heel vroeg..