Trampeln in Deutschland

Dag 7: Raststatte Keulen - Praag

Praag, 17 juli 2007

Ay caramba! Je moet alles meegemaakt hebben, maar om drie uur 's nachts wakker gemaakt worden door een Duitse trucker, terwijl je net in je nest ligt, ging zelfs mij bijna te ver! Met moeite sleurde ik mezelf de tent uit, en propte alles zo goed en zo kwaad als het kon in m'n backpack. Ralf zag gelukkig ook dat ik er nog niet helemaal klaar voor was en bood me, tof als hij is, aan om nog even in zijn bed uit te garen. Ik voelde me bijna bezwaard, maar hij stond erop dus nam ik het aanbod gretig aan natuurlijk. Na drie uur rijden was het zijn beurt weer voor een tukkie, dus ging ik lekker een stukje wandelen, wat drinken op een terrasje en mijn schrijfsels bij te werken.

Nadat Ralfs uiltje geknapt was, toverde Ralf kaiserbrotchen en beleg tevoorschijn, heel relaxed ontbeten met pittige worst uit de Duitse Alpen en zalm.. Zo luxe als het kan worden in een truck! Hierna begonnen we aan het laatste stuk naar Chemnitz, of Karl Marx Stadt, volgens mijn ietsiepietsie gedateerde kaart. Het landschap varieerde erg, van bebost heuvellandschap tot uitgestrekte akkers met af en toe een klein dorpje. We passeerden ook een aantal Oost-Duitse steden, waar duidelijk te zien is dat de regering moeite doet om de sporen van het communisme uit te wissen. Zo zijn de eerst zo monsterlijke betonnen flatblokken omgetoverd in wat modernere, gekleurde appartementen, 'ze breken gewoon de muren ertussen uit', informeerde Ralf me. Hij, als West-Duitser, vertelde me wat hij wist over het leven aan de andere kant van het ijzeren gordijn, dat volgens hem nog steeds onzichtbaar door het land snijdt. In die tijd moest je bijvoorbeeld veertien jaar wachten op je Trabantje, als je geluk had.. Tja, terug naar het nu, we waren er bijna.

We namen afscheid op een grote parkeerplaats vlakbij Chemnitz, met veel vrachtwagens. Ik vond het heel wat, telkens als ik dacht dat Ralf net iets te tof deed, bewees hij weer volkomen te vertrouwen te zijn. Wat een held! Ik bedankte hem uitvoerig en we wisselden adressen uit. Ik was al bijna op mijn lauweren gaan rusten, maar moest nu toch echt weer aan de bak om naar Praag te komen, waar Kasper en Shahien de dag ervoor al waren aangekomen. Gelukkig had ik binnen vijf minuten al een lift naar Dresden, en dat kwam mooi uit, want vanaf Dresden kan je in een rechte lijn door naar Praag. De chauffeur in kwestie was Jurgen, afkomstig uit Leipzig gewapend met een onmogelijk accent. Hij vertelde dat hij tijdens de DDR boer was, en sinds 1989 een LKW-fahrer. Na een kort ritje, werd ik in de zinderende hitte afgezet op een raststatte bij Dresden. Deze parkeerplaats bleek berekend op grote aantallen vrachtwagens, erg groot dus, en zonder schaduw.. Lekker met volle bepakking zes keer van het begin naar het einde lopen, ondertussen iedereen vragend of ze naar Praag onderweg waren. De meesten waren echter Poolse chauffeurs, die onderweg naar hun eigen land waren. Daarbij was het me sterk afgeraden door mijn bestuurders om met Polen mee te rijden omdat ze niet te vertrouwen zouden zijn. Dat er een paar mafkezen tussenzaten merkte ik op zich wel; Ik zat rustig tegen een boom in de schaduw te wachten op mijn gouden lift toen er vanuit het niets een Pool, slechts gekleed in grijze onderbroek, kurwa schreeuwend langs kwam rennen, en er vandoor reed.

Bekomen van deze schok besloot ik mijn kansen te wagen op een stel Tsjechische chauffeurs. Direct kreeg ik in half Duits te horen dat een collega van hun onderweg was naar Praag, dus kon ik een half uur later meerijden. Milan bleek niet al te spraakzaam, mede om de taalbarriere, maar ik vond het wel prima zo.. Lekker af en toe wegzakkend bij 30 kilometer per uur, maar ja, wat wil je met 26.000 kilo achterop! Probleemloos passeerden we de Tsjechisch/Duitse grens, de douanier moet zich wellicht afgevraagd hebben wat voor een vreemd gezelschap zojuist langskwam, mar we mochten zo doorrijden.. Het stuk tussen de grens en Praag was mooi, landelijk, welvarend en bergachtig. Vergeleken met Polen zag het er minder rommelig uit, nette huizen, auto's en bootjes op het water gaven een vriendelijke eerste indruk van het land. Na een par kleinere stadjes bereikten we dan na drie uur over kronkelige weggetjes, de buitenwijken van Praag, waar ik rond vijf uur in de middag werd afgezet bij een metrostation.

Succes! Ik pinde m'n eerste Tsjechische Kronen, die ik gebruikte voor een metroticket. Daar propte ik mezelf met m'n bagage in.. Iets minder ruim dan die vrachtwagencabine helaas, maar mijn zoektocht liep bijna ten einde, Shahien en Kasper zaten in de buurt van het centrum al van de zon te genieten. Met aanwijzingen van de jongens, die niet precies wisten waar ze waren, en de behulpzame voorbijgangers, is het na zo'n anderhalf uur heen en weer reizen, goed gekomen. Kasper verwelkomde me met bier en muziek en samen liepen we naar het heaven hostel, gelegen op de vijfde verdieping van een oud gebouw, maar van binnen zag het er top uit! Maar die vijf trappen.. Met volle bepakking, maar ja, wie zei dat in de hemel komen makkelijk is?

Nadat ik me opgefrist had, zijn we direct op het centrum af gegaan. De bus bleek gratis of zoiets, dus dat scheelde weer. Vanaf dat moment keken we onze ogen uit. Het was een prachtige, warme avond en we slenterden