Wegwezeehh

Dag 1: Zwolle - Dour

Dour, 11 juli 2007

Na een stressvolle inpakdag, vol vergeetmomenten van festivaltickets en andere noodzakelijkheden, was dan eindelijk het moment aangebroken waarnaar we zo lang hadden uitgekeken. Nog even snel de mp3-spelers volstouwen met die paar nummers die je echt bij je MOET hebben.. Toen konden de ritsen echt dicht. Kasper en ik gingen nog even een rondje hardlopen aangezien elk stukje extra energie welkom zou zijn, zeker de eerste paar dagen op Dour festival!

We hadden het geluk dat de ouders van Kasper Frankrijkwaarts gingen, en zo goed waren om ons af te willen zetten in Dour, een dorpje in Wallonie, wat haar inwoners enkele dagen per jaar ontvluchten vanwege haar festival.

Met een volgepakte auto en caravan stonden we klaar voor vertrek om 10.15, maar er miste nog iets... Shahien. Sommige dingen zijn onvermijdelijk, dus konden we een half uur later dan toch uit Zwolle vertrekken. Shahien zou zijn huis twee weken niet zien, Kasper en ik een maand, en dat voelde goed! Als je dan eenmaal onderweg bent valt de spanning van de afgelopen langzaam van je af, heerlijk om het Zwolse leventje even te laten voor wat het is en er helemaal uit te stappen. Voor een maandje dan..

De rit naar Dour verliep ontspannen; ouderwets geetter op de achterbank, muziekje luisteren, tukkie doen en onze vriend TomTom elimineerde elke mogelijke discussie over de route. Rond 15.00 werden we dan ook keurig gedropt bij het festivalterrein. Na hartelijk afscheid genomen te hebben van Kaspers ouders stonden we daar dan: Wij drie, een enorme bult bagage en een pad dat net iets langer leek dan het uithoudingsvermogen van onze ruggen! Toch gingen we als ware sherpa's, met frisse moed op pad. Het enige dat het leed van onze opkomende hernia kon verzachten was dat we na het festival een stuk lichter zouden zijn. We werden namelijk extra verzwaard door petflessen vol geldbesparende alcohol, blikken met o zo heerlijke curiosia als worst, gehaktballen in jus en ehm.. eieren. Echte festivalgear! Min 1 bij start en min twee bij aankomst, bepaald geen ei van Columbus..

Het terrein waar we aankwamen liet ons kennis maken met een dominante factor in onze nieuwe wereld: Modder. We wisselden onze gekoesterde tickets in voor polsbandjes en wrongen ons door de controlepost, alwaar de aai-over-de-tas methode beoefend werd in de intensieve jacht op verboden middelen. Geen wonder dat je na enkele dagen slechts in staat was om drie geuren gewaar te worden: Jezelf, de modder en wiet.

Een groot deel van de camping was nog afgesloten, maar we besloten niet te wachten en zochten een plekje op een veld dat alleen toegankelijk bleek door een opening in de bosjes en wat prikkeldraad. Ondanks het tractorspoor waar we onze twee tenten in parkeerden, waren we erg blij dat we de aankomende regenbui niet voor die tijd op ons hoofd hadden gekregen.

De rest van de middag en avond hebben we op onze kinderstoeltjes onze eerste vakantiedag in eigen idiote stijl gevierd, wat meteen een deuk in onze supplies opleverde. We moesten ons gaspitje immers goed uittesten voor de lange trip. Overheerlijke knakworsten en tussen de verpakking uitgepulkte restanten van eieren stonden op het menu.. twee van de zes hadden het gehaald! Dit leverde het recept van de dag op:

Verwarm in plaats van boter, vodka en mayo in een pannetje, en bak hier uw eieren in!

Na al dit kostelijks liepen we nog even over het festivalterrein, waar het ons opviel dat het gras aan de andere kant wel een heel stuk groener was! Maar ja, verhuizen was echt geen optie, gezien de camping overvol was, en alles mogelijke plekken, inclusief de paden, volgebouwd waren. Daarom trakteerden we onszelf maar met een versgetapte Stella om het leed te compenseren. Verder was er nog niks te beleven op de camping dus zijn we rond twaalf uur tentwaarts gegaan om wat energie te behouden voor de eerste echte festivaldag. Op het programma stonden enkele favorieten van ons zoals DJ Hype, Andy C, the Wu-Tang Clan, Dropkick Murphy's, Goldie en Grooverider, hoe relaxed!!