Warm welkom op Dour

Dag 2: Dour Festival

Dour, 12 juli 2007

De dag begon voor ons bijtijds, onze nachtrust was niet optimaal geweest, Shahiens kussen was kapot, ik was vroeg wakker, en Kasper had het helemaal niet voor elkaar gekregen.. Nadat ik mijn Lonely planet bestudeerd had over mogelijke toekomstige bestemmingen, kwamen Kasper en Shahien definitief tot leven. Het was een veelbelovende dag, vandaag zou het echt beginnen. We begonnen met het verantwoorde ontbijt van gehaktballetjes in satesaus uit blik, uitgemikt over drie broodjes. Ondanks de stoot aan calorieen bleek het niet bevorderlijk voor de interne stabiliteit..

Het was pas elf uur en het weer was heerlijk als de zon doorbrak dus besloten we naar de supermarkt in het dorp te lopen om onze voorraad weer wat aan te vullen. Onderweg viel het ons op dat er nu ook nog een niet aflatende stroom festivalgangers zich naar het terrein begaf. Waar ze in godsnaam moesten gaan staan was mij een raadsel, de meesten stouwen hun tent dan ook gewoon ergens in een kleine opening tussen de tenten op de al overvolle velden. Wij bleken niet de enigen die voornemens waren de lokale Lidl aan te doen. Gelukkig waren we de grootste drukte voor en werden we nog geholpen door een 'panne-wagen' waarop we meeliftten.

De Dourse Lidl veranderd tijdens het festival voor een paar dagen van een kalme, lokal super naar een plaats van totale wanorde. In lichtingen worden jongeren toegelaten, dan sluiten de deuren tot de rij voor de kassa is opgelost. De lege bierblikken en glasscherven worden opgeruimd, de modder weggeveegd en dan dringt de volgende kudde 'hippies' binnen, klaar om de rij van een uur te trotseren. Ik vond het bijzonder komisch aangezien een groot deel van de potentiele aankopen al was genuttigd en weggezet voordat de kassa werd bereikt. Ik wed dat die dag geen enkele 'local' deze heksenketel waagde te trotseren.

Eenmaal uit de supermarkt wilde ik graag een pinautomaat vinden omdat ik nul cash bij me had. Drie uur later had ik succes.. Ik ben heel dat uitgestrekte #@*! dorp doorgesjouwd om een werkende automaat te vinden, om erachter te komen dat onze geliefde zuiderburen onderscheid maken tussen nationale en internationale automaten. Uit eindelijk was ik dus veroordeeld om de rij voor de gene op het terrein te trotseren. Volgens mij en een paar andere Nederlanders zat er iemand in dat gebouwtjes die de biljetten nog moest schilderen, zo traag ging het. Nooit meer pinnen op een festival dus!

Toen ik dan eindelijk terug was bij onze tent, bleek deze verplaatst te zijn door onze vanaf toen geliefde Franse buren. Dat was ons comfortabele binnenplaatsje dan.. Het was inmiddels vier uur en er klonk al muziek van het terrein. We werkten snel wat soep en broodjes naar binnen en toen gingen we. Aangekomen bleken in de meeste tenten nog sound checks aan de gang, daarom gingen we na op het hoofdpodium ete 67 gezien te hebben, direct naar 'la petit maison dans la praire', voor onze kick off: DJ Hype. We waren precies op tijd, vonden een mooie plek vooraan en stonden in gespannen afwachting klaar..

Wat een ontlading toen hij afblies! We hadden er zo lang naar dit moment uitgezien, we gingen er helemaal voor.. Hype draaide ZO goed, de begeleiding van MC Daddy Earl was opzwepend en de hele tent bouncete vanaf het begin. Het uitzinnige publiek liet zich horen: Er werd wild gedanst, shirts gingen uit, mensen vlogen de lucht in om te crowdsurfen en anderen beklommen de masten van de tent. Na anderhalf uur helemaal los te zijn gegaan, strompelden we voldaan naar de uitgang. We ploften uitgeteld neer in het gras bij de Skatelites, waar stilzitten eigenlijk ook geen optie bleek. Na een happie, een drankie en een stukkie Tiefschwarz moetsten onze wegen voor het eerst scheiden.. Ik moest en zou helemaal vooraan staan bij de Wu-Tang Clan, jeugdsentiment he, waarvoor ik helaas Bonobo en Goldie moest laten schieten..

Om 23.15 wrong ik me door de reeds toegestroomde massa, richting het podium, waar ze om middernacht zouden beginnen. Ik was gespannen, en voelde me net een klein kind bij de intocht van Sinterklaas... 'Hakken in de grond, hier blijf ik staan', dacht ik. 'Wu-Tang, Wu-Tang' schreeuwde het publiek uit alle macht, wat een kracht voelde ik om me heen.. Het duurde tot 0.15, maar toen ze dan eindelijk het podium betraden, ontplofte de massa! Ik had gedroomd dat het optreden zo zou beginnen, en daar gingen ze: 'Tiger Style.. Tiger Style..' Voor hen stond een grote springende, duwende, meeschreeuwende massa! Het tofste was dat ze bijna alleen oude tracks speelden.. It's Yourz, Clan in de front, Bring da ruckuz en een uitgebereide tribute aan overleden clanmember ODB. Wat een show! Ondanks het agressieve gepers vooraan, waardoor een meisje voor mij knock out ging, was het legendarisch, wat een droom! Bij zo'n optreden is het al geweldig om tussen een stel echte fans te staan.. Lekker collectief meebrullen, heerlijk..

Wonder boven wonder vonden we elkaar weer terug, nadat ik had staan nagenieten bij Dropkick Murphy's. De jongens kwamen terug van ook een fantastisch optreden en waren net als ik dringend toe aan een biertje, waarmee we doorliepen naar the Cinematic Orchestra. Wat een fantastische.. wat? magische jazz, triphop, electro? Ze hadden alles: Sax, harp, piano, drums, DJ en vocalen, de heerlijkste droom/space muziek ooit!

Toen we hiervan wakker werden, waren we wel klaar voor nog een stevige portie drum 'n bass.. Onze honger werd gestild door niemand minder dan Andy C en Grooverider.. Hun keiharde, rauwe beats hielpen ons van de laatste beetjes energie af. We liepen terug via Coldcut, relaxte IDM, en dat was het dan, wat een onvergetelijke dag! Superslopend en super voldoenend. Om 4.30 crashten we.. Hard!

Ergens in dit verhaal vergeet ik credits te geven aan Vive la fete, erg verassend